WEBVTT 00:00.420 --> 00:02.740 Witam i zapraszam do tej walki i do rozprawy. 00:03.030 --> 00:07.490 W tej chwili mamy zamiar wykonać funkcję push, która wykona dwa zadania. 00:07.620 --> 00:14.790 Najpierw będzie to zależało od nowego przejścia lub nowego zdarzenia w pamięci, a po drugie upewni 00:14.790 --> 00:18.150 się, że pamięć zawsze ma 100 przejść. 00:18.150 --> 00:23.670 Widzę 100, ponieważ daliśmy przykład 100 wydarzeń z poprzedniego samouczka, ale w rzeczywistości będzie to znacznie 00:23.670 --> 00:25.050 więcej niż 100. 00:25.050 --> 00:29.330 To może być może dziesięć tysięcy sto tysięcy, które zobaczymy. 00:29.490 --> 00:32.430 Ale w każdym razie ta wartość będzie pojemnością. 00:32.850 --> 00:33.120 W porządku. 00:33.120 --> 00:35.630 Zróbmy więc tę funkcję wypychania. 00:35.670 --> 00:41.480 Tak jak zwykle zaczynamy od śmierci, aby zdefiniować nową funkcję, a następnie nadajemy tej funkcji 00:41.500 --> 00:46.500 nazwę, więc nazywamy ją push, a ta funkcja będzie miała dwa argumenty. 00:46.500 --> 00:51.140 Najpierw jak zwykle "ja", które odnosi się do przedmiotu i następnego. 00:51.180 --> 00:52.710 Jak myślisz, dlaczego tak się stanie. 00:52.930 --> 00:58.860 Pamiętajmy, że ta funkcja push będzie używana do dołączania nowego zdarzenia do pamięci. 00:58.920 --> 01:00.510 Mamy już pamięć. 01:00.510 --> 01:08.010 Tak więc potrzebujemy teraz zmiennej, która jest naszym argumentem lub wprowadzeniem, a my nagniemy 01:08.010 --> 01:13.180 to wejście do pamięci, która jest zmienną obiektu. 01:13.190 --> 01:13.490 W porządku. 01:13.490 --> 01:17.900 Więc wydarzenie możesz nazwać wydarzeniem lub przejściem. 01:17.900 --> 01:20.820 To jest to samo, a zobaczysz w następnych sekcjach kodu. 01:20.870 --> 01:22.680 Czym dokładnie jest to wydarzenie. 01:22.700 --> 01:24.050 Jaką ma formę. 01:24.200 --> 01:29.810 Właściwie mogę powiedzieć teraz, że to przejście, które dodajemy do pamięci, składa się w sumie 01:29.810 --> 01:31.190 z czterech elementów. 01:31.190 --> 01:34.050 Pierwszy to ostatni stan, który jest estem. 01:34.160 --> 01:37.410 Drugi to nowy stan, który jest nas jeden. 01:37.490 --> 01:41.000 Trzeci to ostatnia sekcja, która wynosi 80. 01:41.180 --> 01:46.840 Akcja, która była wyświetlana, a czwarta to ostatnie słowo, które uzyskało ostatnie słowo. 01:46.940 --> 01:47.960 To jest nasze. 01:48.200 --> 01:51.370 Taka jest właśnie forma tego wydarzenia. 01:51.800 --> 01:52.490 W porządku. 01:52.700 --> 01:57.830 I to wszystko, czego potrzebujemy, ponieważ chcemy tylko przypiąć zdarzenie do pamięci, a 01:57.830 --> 02:01.270 następnie upewnić się, że pamięć zawiera elementy pojemności. 02:01.280 --> 02:03.840 W porządku, więc teraz wejdźmy do funkcji. 02:03.860 --> 02:07.520 Więc pierwszą rzeczą, którą zrobimy, będzie zająć się tobą, a potem pamięcią. 02:07.640 --> 02:10.850 To bardzo proste, ponieważ zamierzamy użyć funkcji dołączania. 02:10.850 --> 02:12.220 To będzie bezpośrednie. 02:12.350 --> 02:18.200 A kiedy używamy funkcji append, musimy zacząć od listy, na którą chcemy wydać coś, a 02:18.710 --> 02:20.830 ta lista to oczywiście pamięć. 02:21.050 --> 02:27.350 Tak więc zaczynamy od pamięci, a ponieważ pamięć jest zmienną obiektu, zaczynamy tutaj od samouczącej 02:27.650 --> 02:35.060 się pamięci, którą przechodzimy do ustawiania pamięci, a następnie musimy to zrobić, a następnie funkcję otwartą, która jest 02:35.060 --> 02:35.690 pierwsza. 02:35.960 --> 02:43.310 Tak więc pochylił się i wewnątrz otwartej funkcji wkładamy to, co chcemy wydać na pamięć, co oczywiście jest 02:43.640 --> 02:44.750 naszym dowodem. 02:44.780 --> 02:45.730 Nawet tutaj. 02:46.310 --> 02:53.300 A to doda nowe wspomnienie do wydarzenia składającego się z ostatnich ośmiu nowych stanów ostatniej akcji i 02:53.300 --> 02:54.580 ostatniego słowa. 02:54.590 --> 02:55.250 W porządku. 02:55.250 --> 02:56.710 Więc to jest pierwsza rzecz. 02:56.870 --> 03:03.940 Drugą rzeczą, którą musimy zrobić, jest upewnienie się, że pamięć zawsze zawiera elementy pojemności. 03:03.980 --> 03:07.360 Powiedzmy, że pojemność wynosi teraz 100000. 03:07.520 --> 03:11.990 To pewnie pojemność, którą wybierzesz, bo wtedy milion elementów może spowolnić 03:11.990 --> 03:12.640 pociąg. 03:12.710 --> 03:15.140 Powiedzmy, że 100000. 03:15.140 --> 03:22.630 Teraz upewnimy się, że nasza pamięć zawsze zawiera 100000 przejść 100000 zdarzeń i nigdy więcej. 03:22.850 --> 03:29.180 Więc oczywiście na początku będzie miał jeden, potem dwa i trzy, ale gdy osiągnie 100000 03:29.540 --> 03:32.400 zdarzeń, zawsze będzie mieć 100000 zdarzeń. 03:32.420 --> 03:38.480 Aby się o tym przekonać, musimy po prostu stworzyć warunek IF z tą górną granicą, której nie 03:38.480 --> 03:39.560 chcemy przekroczyć. 03:39.590 --> 03:47.810 Więc jeśli wpadniemy na pomysł, że użyjemy tutaj, to to, że jeśli przekroczymy limit Cóż, usuniemy 03:48.020 --> 03:54.530 pierwsze przejście z pierwszego zdarzenia pamięci, a zatem przejmiemy funkcję wiodącą, aby 03:54.650 --> 03:58.480 pamięć, która jest liczbą elementów w pamięci. 03:58.490 --> 04:04.390 Więc tutaj w funkcji len możemy umieścić pamięć do pamięci. 04:04.400 --> 04:12.920 Jeśli więc liczba elementów tej pamięci jest większa niż pojemność w tym przypadku, usuniemy pierwszy element, aby upewnić się, 04:13.070 --> 04:20.700 że pamięć zawsze ma tę samą liczbę elementów pojemności i aby wykonać pierwszy element, nie ma 04:20.800 --> 04:25.450 nic prostszego, zamierzamy użyć innej funkcji, która jest tak dobrze 04:25.460 --> 04:33.560 zorientowana na bajt, i dlatego chcemy usunąć pierwsze przejście, które jest najstarszym przejściem w pamięci, ponieważ ostatnie przejścia 04:33.560 --> 04:38.490 są tymi, które są napięte i dlatego to są nowe 04:38.570 --> 04:39.380 przejścia. 04:39.560 --> 04:41.970 Więc pierwsze przejścia są najstarsze. 04:42.380 --> 04:51.350 I tak tutaj chcemy usunąć samouczącą się pamięć i zapisy i weźmiemy pierwszy element pamięci, który ma 04:51.710 --> 04:59.000 samo zero, które zeruje pamięć. Teraz interesujące, mam małe ostrzeżenie, które mówi, że 04:59.000 --> 05:00.740 istnieje niezdefiniowana pojemność. 05:01.010 --> 05:06.710 Dzieje się tak dlatego, że pojemność nie jest tu czynnikiem wejściowym, który musi być zmienną 05:06.710 --> 05:11.590 pojemności związaną z obiektem, a zatem konieczne będzie dodanie jej własnej pojemności. 05:11.660 --> 05:13.220 A teraz przyszło ostrzeżenie. 05:13.310 --> 05:19.940 Teraz rozumiesz jeszcze bardziej użycie siebie, które tak naprawdę ma odnosić się do obiektu, aby 05:20.330 --> 05:26.180 wziąć pojemność obiektu, który zostanie utworzony, który jest instancją klasy pamięci powtórki. 05:26.190 --> 05:26.550 W porządku. 05:26.550 --> 05:29.250 Więc skończyliśmy z tą funkcją push. 05:29.250 --> 05:34.620 Teraz możemy przejść do następnej funkcji, która jest prostą funkcją, która pobiera kilka 05:34.620 --> 05:40.440 losowych próbek z tej pamięci na ostatnich elementach pojemności, a zrobienie tego znacznie się poprawi. 05:40.470 --> 05:42.510 Głęboki proces czyszczenia. 05:42.510 --> 05:42.790 W porządku. 05:42.790 --> 05:44.540 Zróbmy to w następnym samouczku. 05:44.580 --> 05:46.200 I do tego czasu I.